«Հայ ասելով ես հասկանում եմ ՊԱՅՔԱՐ, ԼՈՒՅՍ ՈՒ ՎԵՐԱԿԵՆԴԱՆԱՑՈՒՄ »
Նրա վկայությամբ՝ Շուշիի ազատագրման գործում ամենաակտիվը, ամենախիզախն ու ամենահամարձակը հենց Վարդան Ստեփանյանի ջոկատն էր։ Այդ ջոկատը առաջիններից էր, որ մտավ Շուշի։
Շուշիի գրոհի ժամանակ Վարդանի ջոկատը առաջանում էր արևելյան՝ Շոշիի ուղղությունից։ Այդ հատվածում թշնամին համառ դիմադրություն էր ցույց տալիս, սակայն դա չկանգնեցրեց հայ մարտիկներին։ Ծանր մարտերի պայմաններում Վարդան Ստեփանյանի ջոկատը շարունակեց գրոհը և առաջիններից մեկը մտավ Շուշի՝ կատարելով մարտական առաջադրանքը և նպաստելով քաղաքի ազատագրմանը։
Վարդան Ստեփանյանը Արձախի ազատագրական պայքարի զինվորն էր նրա ամենածանր օրերից սկսած։ Մինչև իր հերոսական մահը՝ 1992 թվականին, նա աննահանջ կանգնած էր պայքարի առաջնագծում։
Վարդանի մասնակցությամբ իրականացվեցին մի շարք կարևոր ռազմական գործողություններ՝
Անտառուտի (Լեսնոյի), Կրկժանի, Աջաձնյակի (Մալիբեյլիի), Իվանյանի (Խոջալուի), Զառիստի (Զառիսլուի), Հին Շենի, Մեծ Շենի, Եղցահողի, Բերդաձորի (Լաչինի) և այլ բնակավայրերի ազատագրման մարտերում։
Մարտի դաշտում նրա պահվածքը օրինակ էր ընկերների համար։ Նրա խիզախությունը, վճռականությունը և պատասխանատվության զգացումը ոգեշնչում էին զինակիցներին։ Շատ մարտական ընկերներ այսօր իրենց կյանքով պարտական են Վարդան Ստեփանյանին։
Շուշիի ազատագրումից հետո Վարդան Ստեփանյանը ձեռքն է վերցրել մի բուռ հող և ասել.
«Մեր Հայրենիքը՝ մեր մայր հողն է, և աշխարհում նրանից ավելի քաղցր բան չկա։
Սիրենք նրան, ինչպես սիրում ենք մեր հորն ու մորը, որովհետև մեր հողը մեր բոլորիս ծնողն է»։
Այս խոսքերը ոչ միայն մարտիկի զգացմունք էին, այլ նաև հայ զինվորի հավատամքը։
Նա ընկավ մարտի դաշտում՝ ինչպես ապրել էր՝
հայրենի հողի ազատության համար պայքարելով։
Հավերժ փառք և խոնարհում Վարդան Ստեփանյանի հիշատակին։
Комментарии
Отправить комментарий