Արդյոք հայ-բրիտանական ռազմավարական մերձեցումը իրատեսական է՞
Պատմությունը ցույց է տալիս, որ Միացյալ Թագավորությունը երբեք չի առաջնորդվել զգացմունքներով։ Բրիտանական արտաքին քաղաքականության հիմքում մշտապես եղել են ծովային ուղիների անվտանգությունը, առևտրային շահերը և աշխարհաքաղաքական ուժերի հավասարակշռումը։ Այդ պատճառով էլ XIX–XX դարերում Թուրքիան Լոնդոնի համար հաճախ դիտվել է որպես անփոխարինելի հակակշիռ՝ դեպի հարավ ընդարձակվող Ռուսական կայսրության, ապա նաև Խորհրդային Միության դեմ։ Սակայն միևնույն ժամանակ, բրիտանական քաղաքական վերնախավում եղել են գործիչներ, որոնք փորձել են բարոյական պատասխանատվության հարց բարձրացնել։ Այդ առումով բացառիկ կերպար էր Դեյվիդ Լլոյդ Ջորջը, որը բացահայտորեն դատապարտում էր Օսմանյան կայսրության կողմից հայերի դեմ իրականացված ցեղասպանությունը և խոսում մեծ տերություն - ների մեղքի բաժնի մասին։ Քանի որ միջազգային քաղաքականությունը կառուցվում է ոչ թե արդարության, այլ շահերի վրա , ուստի հիմնական հարցը ոչ թե այն է, թե արդյոք Լոնդոնը համակրում է հայերին, այլ՝ արդյոք Հայաստանի 3-րդ Հանրապետությունը ...