ԼՈՒՅՍԻ ԿԱՆՉԸ

    I. Բաքվի ռեժիմի հայտարարությունը Ինչպես հաղորդում է Report -ը, Բաքվում կայացած Ապշերոնյան II միջազգային ներդրումային համաժողովում (AIIF 2026)  Քաղաքաշինության և ճարտարապետության պետական կոմիտեի նախագահ Ա. Գուլիևը հայտարարել է, որ Արձախի Հանրապետությունից զավթված շուրջ  13,6 հազար քառ. կմ նախատեսվում է կառուցել 12 քաղաք, 11 ավան և շուրջ 900 գյուղ՝ մոտ 1,1 միլիոն  բնակչությամբ։  II. Համապատասխան եզրակացություններ Բաքվի պաշտոնական ներկայացուցչի այս հայտարարությունը և դրանում թվարկված մասշտաբային ցուցանիշները թույլ են տալիս անել հետևյալ հիմնական հետևությունները. Ռազմավարական և ժողովրդագրական հավակնություններ. 1,1 միլիոն բնակչության թիրախավորումը և 13,6 հազար քառակուսի կիլոմետր տարածքի համակարգված ինտեգրումը վկայում են այդ տարածքները Բաքվի ռեժիմի կողմից երկարաժամկետ, անդառնալի և հիմնովին յուրացնելու ծրագրերի մասին: Սա  տարածաշրջանի ժողովրդագրական և տնտեսական պատկերը   փոխելու անթաքույց  նպատակ է: «Արևելյան Զանգեզուր» տերմինաբանության քա...

      Պատմության ընթացքում առաջնորդի իսկական չափանիշը ոչ թե հաղթանակի պահին տոնախմբություններ գլխավորելն է, այլ պարտության ու ողբերգության պահին պատասխանատվության ծանրությունը սեփական ուսերին վերցնելու պատրաստակամությունը: Հայրենիքի ղեկը ստանձնելը լոկ պաշտոն կամ իշխանություն չէ. դա նախևառաջ երկրի ճակատագրի հանդեպ անմնացորդ հանձնառություն է: 1941 թվականի ապրիլին, երբ ֆաշիստական Գերմանիայի զորքերը ներխուժեցին Հունաստան,պետության վարչապետ Ալեքսանդրոս Կորիզիսը ընդամենը 80 օր էր, ինչ գլխավորում էր կառավարությունը: Նա չէր սկսել պատերազմը, չէր ստեղծել այն ռազմաքաղաքական ճգնաժամը, որում հայտնվել էր Հունաստանը, սակայն երբ պարտությունն անխուսափելի դարձավ, նա չփնտրեց մեղավորներ, չարդարացավ և չփորձեց պատասխանատվությունը բարդել այլոց վրա: Կորիզիսը չցանկացավ իր ձեռքով ստորագրել Հայրենիքի կապիտուլյացիան։ Նա երկրի աղետն ընկալեց որպես անձնական ողբերգություն ու պատասխանատվություն՝ ընտրելով պատվաբեր մահը: Պատմությունը գիտի նմանատիպ վարքագծի այլ օրինակներ ևս, երբ պետական գործիչները պատվ...

    Հայաստանի Հանրապետության շուրջ ստեղծված ռազմաքաղաքական ծանր իրավիճակը և ներքին անորոշությունը հանրության առաջ ծառացրել են պետության և ազգային ապագայի վերաբերյալ լուրջ հարցադրումներ։ Ավելի քան վեց տարվա կառավարումից հետո Նիկոլ Փաշինյանի ռեժիմը հայտնվել է խորը անվստահության ճգնաժամի մեջ, իսկ քաղաքական դաշտում առկա որոշ խմբավորումներ չեն կարողանում առաջարկել հանրությանը հուզող խնդիրների արմատական լուծումներ։ 1. Ինչո՞ւ է սպառվել վստահությունը Նիկոլ Փաշինյանի կառավարության հանդեպ Փաշինյանի կառավարման տարիների քննադատությունը հիմնված է մի շարք անհերքելի փաստերի և իրադարձությունների վրա. Անվտանգային համակարգի փլուզում. 2020 թվականի   « 44-օրյա պատերազմի »   ծանր հետևանքները, ապշերոնյան ռեժիմի զորքերի կողմից Մեծ Հայքի 10-րդ նահանգը հանդիսացող Արձախի ամբողջական հայաթափումն ու էթնիկ զտումը, ինչպես նաև Հայաստանի Հանրապետության ինքնիշխան տարածքների նկատմամբ ապշերոնյան զավթիչների ներխուժումները ցույց տվեցին գործող իշխանության անկարողությունը՝ ապահովե...

 Հայաստանի Հանրապետության կրթական համակարգում տարիներ շարունակ իրականացվող փոփոխությունները ներկայացվում են որպես կրթության որակի բարձրացման, ժամանակակից գիտելիքի փոխանցման և միջազգային չափանիշներին համապատասխանեցման գործընթաց։ Սակայն ցանկացած կրթական բարեփոխման մասին խոսելուց առաջ պետք է պատասխանել մեկ հիմնարար հարցի՝ ի՞նչ մարդ և ի՞նչ քաղաքացի ենք ցանկանում ձևավորել մեր դպրոցում ։ Եթե այդ հարցի պատասխանը հստակ չէ, ապա նույնիսկ ամենաժամանակակից դասագրքերը, չափորոշիչները և մեթոդաբանությունները կարող են վերածվել  կրթական համակարգի արտաքին և աննպատակ փոփոխության։ Այս հարցն առավել ակնհայտ է դառնում  Հայոց պատմության ուսուցման օրինակում։   5-րդ և 6-րդ դասարաններում ի՞նչ եղավ Հայոց պատմությանը Այսօր գործող հանրակրթական ծրագրում «Հայաստանի պատմություն» առանձին առարկան սկսվում է 7-րդ դասարանից։ 5-րդ դասարանում երեխան սովորում է «Իմ հայրենիքը» , իսկ 6-րդում՝ «Իմ հայրենիքն ու աշխարհը» ։ Այսինքն՝ 10-12 տարեկան հայ երեխան, որը գտնվում է իր ինքնության և աշխարհընկալման ձևավորման ...

  Ազգային ինքնությունը միայն հայրենի հողը, դրոշը, զինանշանը կամ պետական սահմանը չէ։ Ազգային ինքնությունը նաև այն լեզուն է, որով ժողովուրդը ճանաչում, անվանում և գնահատում է իր պատմությունը և իր հանրային ու զինվորական գործիչներին ։ Եվ այստեղ մի հարց կա, որի շուրջ արժե լրջորեն մտածել։ Ինչո՞ւ ենք մենք մեր ազգային մեծերին հաճախ անվանում օտար պետությունների ու կայսրությունների տված տիտղոսներով։ Օրինակ՝ Պողոս Նուբար փաշա, Անդրանիկ փաշա, Աժդահա փաշաՙ  Գևորգ Չաուշ և բազմաթիվ այլ նման ձևակերպումներ։ Մի՞թե հայ մարդու մեծությունը հաստատվում է նրան օտար իշխանության տված տիտղոսով։ Մի՞թե Անդրանիկ Օզանյանի մեծությունը նրա «փաշա» կոչման մեջ էր։ Իհարկե՝ ոչ։ Նրա մեծությունը նրա զորավարական վաստակի, ազգային ծառայության և ժողովրդի ազատության համար մղած պայքարի մեջ էր։ Պողոս Նուբարի պատմական նշանակությունն էլ նրա անվան կողքին դրված օտար տիտղոսով չի պայմանավորվում։ Նրա արժեքը նրա ազգային, քաղաքական, դիվանագիտական և բարեգործական գործունեության մեջ է։ Ուրեմն հարցն ավելի խորն է։ Ինչո՞ւ մենք մեր հերո...