ԼՈՒՅՍԻ ԿԱՆՉԸ

  Գարեգին Տեր-Հարությունյան.  Մեր պատմության մեծերին լոկ «մականուններով» կամ առասպելականացված կերպարներով ներկայացնելու ժամանակներն անցել են։ Եթե մենք ձգտում ենք կառուցել իրավական և ժողովրդավարական պետություն, ապա պարտավոր ենք մեր հերոսներին ճանաչել իրենց իրական ինքնությամբ և քաղաքացիական պատասխանատվությամբ։ Այս լուսանկարում Գարեգին Տեր-Հարությունյանն է (հանրությանը հայտնի որպես Նժդեհ)՝ 1912 թվականին Բուլղարիայի Պլովդիվ քաղաքում։ Սա այն պահն է, երբ նա, լինելով արհեստավարժ զինվորական, կազմավորում էր հայկական կամավորական վաշտը՝ մասնակցելու Բալկանյան պատերազմին ։     Ինչու՞ եմ շեշտադրում հենց այս կերպարը. Պետական մտածողություն. Նա ոչ թե «թաղային հեղինակություն» էր կամ զինյալ ավազզակ, այլ կանոնավոր սպա , ով հարգում էր զինվորական կարգապահությունը և օրենքը ։ Իրական ինքնություն. Նրա ուժը ոչ թե ծածկանվան հետևում էր, այլ իր գիտելիքի, հռետորական արվեստի և ռազմական տաղանդի մեջ։ « Նժդեհ » անունը նրա գաղափարական ուղերձն էր, բայց պատմություն կերտողը Գարեգին Տեր-Հարությունյան ...

     1988-ից ի վեր  խորքային դիտարկում եմ կատարում   մեր քաղաքական լեզվամտածողության մեջ առկա լուրջ խզումներին: Բարձրացվող հարցը  վերաբերում է տերմինների պատմական իմաստին և դրանց արդիական կիրառությանը։ Օրինակ, « նախարար » բառը պատմական Հայաստանում ոչ թե  աշխատանքային պաշտոն էր, այլ ժառանգական ազնվականական տիտղոս , որը ենթադրում էր տոհմական հողատիրություն, սեփական զորք և պատասխանատվություն սեփական գավառի համար։ Օրինակ՝ Մամիկոնյաններ , Բագրատունիներ , Արծրունիներ և այլ տոհմեր համարվում էին նախարարական տներ։ Նախարարների իրավունքներն ու պարտականությունները կարգավորվում էին սովորութային իրավունքով և փաստացի ճանաչվում էին նաև թագավորական իշխանության կողմից։ Այս համակարգը առավել հստակ արտացոլված է միջնադարյան աղբյուրներում։ 1. Տերմինների բախումը. Ազնվականական տիտղոս թե՞ վարչական պաշտոն Երբ մենք այսօրվա կուսակցական նշանակովի պաշտոնյային անվանում ենք «նախարար», մենք ակամա նրան տալիս ենք  «կաստայական» առավելություն, որին նա, ըստ էության,  ա...

    Տարածաշրջանում յահուդա-յանկիական ագրեսաիայի  ֆոնին հնչող խաղաղասիրական հայտարարությունները միշտ արժանի են ուշադրության։ Կարևոր է՝ ոչ միայն լսել այդ խոսքերը, այլև դրանք համադրել իրականության հետ։  Վերջերս Ռեջեփ Թայիփ Էրդողանը Անկարայում հանդես եկավ մի  հայտարարությամբ , որի դրույթներն արժե դիտարկել առանձին-առանձին։ Նա ասում է․ «Մենք չենք հրաժարվի մեր արտաքին քաղաքականությունից, որը կենտրոնացած է  բոլորի համար  խաղաղության, կայունության և խաղաղության վրա »։ Բայց ինչպե՞ս է այս «բոլորի համար խաղաղությունը» համադրվում այն իրականության հետ, երբ 2020 թ.Բաքվի ռեժիմի կողմից ինքնիշխան  Արձախի Հանրապետության դեմ իրականացրած 44 օրյա ինտերվենցիայի  ընթացքում Թուրքիան բացահայտ աջակցում էր բռնապետ Իլհամ Ալիևին՝ ռազմական, քաղաքական և տեղեկատվական մակարդակներում։  Կարո՞ղ է արդյոք խաղաղությունը կառուցվել միակողմանի աջակցությամբ և ուժի կիրառման խրախուսմամբ։    Էրդողանը  նաև հայտարարում է․      «Թուրքիան չի ...

         1. Պատմական համառոտ տեղեկանք   Դերսիմը Հայկ Նահապետի հիմնադարծ Հայաստանի Ծոփք աշխարհն է և Տ/Դերսիմ անվանումը ստացել է 17-րդ դարից հետո: Այն բարձր լեռնային մի շրջան է 2000 մետր միջին բարձրությամբ: Զբաղեցնում է  15586 կմ 2  տարածք: Բնական սահմաններն են ՝ Արևելքից Կարինն ու Մուշը, արևմուտքից՝ Արևմտյան Եփրատը, Հյուսիսից՝ Երզնկան և Քեմախը, հարավից՝ Խարբերդը և Արածանին:    Դերսիմի հիմնական քաղաքներն են Ղոձեթը, Չմշկածագը, Մեծկերտը , Օվաճյուղը և Բերինը: Կան 369 գյուղ և ավան: Դերսիմում ապրում  են 316 366 միրաքներ, 470 471 զազաներ և 369 987 ալևիներ:   Հատանոզ (Սուրբ Դից Հատի կողմից մարդկությանը տրված Սուրբ Սրբոց Արարչի օրենքների հետևորդներ և ոչ թե հեթանոս՝ էթնոս) բնակիչները բռնի մահմեդականացման սպառնալիքի պատճառով, 17-րդ դարում Տեր-Սիմոնի խորհրդով ընդունել են քուրդ ալևիների կրոնը: Ինքը՝ Տեր-Սիմոնը կրոնափոխությունից հետո ընդունել է Սեյիդ Ալի անունը և շարունակել է մնալ իբրև հոգևոր առաջնորդ՝ փիրե-փիրան: Նրա մահից հետո ալև...

     Զանգեզուր անունով է կոչվում Հայաստանի Հանրապետության այն բնաշխարհը, որն իր մեջ ընդգրկում է Գորիսի, Ղափանի, Մեղրու և Սիսիանի վարչական շրջանները։ Այս անվանումը ոչ թե պատահական է, ոչ էլ քաղաքական հնարք, այլ դարերի խորքից եկող հայկական տեղանուն՝ իր հստակ ծագմամբ և գիտականորեն ուսումնասիրված հիմքերով։ Տարբեր ժամանակներում Զանգեզուր տեղանվան ծագման շուրջ ներկայացվել են մի շարք գիտական վարկածներ, սակայն դրանց մեծ մասը միավորվում է նույն ակունքի շուրջ՝ հայկական Ձագեձոր անվան ձևափոխությունը։ Ըստ Հայկական խորհրդային հանրագիտարանի՝ այն կապվում է Ձագիկ նահապետի տիրույթների՝ Ձագեձոր կամ Ձագկաձոր («Ձագերի ձոր») անվան հետ։ Մեկ այլ տարբերակով՝ այն առնչվում է նույն տարածքում գտնվող հին վանքի զանգի հզոր հնչյունին կամ նույնիսկ սկյութական ցեղերի (սակերի) անվան ձևափոխությանը։ Զանգեզուր տեղանունը պատմական աղբյուրներում հանդիպում է տարբեր ձևերով՝ Զանկեազօր, Զանկիզուր, Զէնգէզուր և այլն, ինչը վկայում է դրա հնագույն և շարունակական կիրառության մասին հայկական միջավայրում։   Հայ մ...

     Վերջին տարիներին հանրային դիսկուրսում հաճախ հնչում են ուռճեցված գնահատականներ, թե Արձախը գոյատևել է բացառապես Հայաստանի Հանրապետության աջակցության հաշվին։ Այս մոտեցումը, սակայն, չի արտացոլում իրական պատկերը իր ամբողջության մեջ և պահանջում է փաստերի վրա հիմնված վերանայում։ Սույն համառոտ ակնարկը կազմվել է Ս․ Ա․ Մելքումյանի «Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության աշխարհագրություն» (Երևան, 1994թ․) դասագրքի և վիճակագրական տվյալների հիման վրա՝ նպատակ ունենալով ներկայացնել Արձախի ժողովրդագրական և տնտեսական իրականությունը գիտահանրամատչելի ձևով։ Ժողովրդագրական պատկերը 1921 թվականի տվյալներով Արձախում բնակվել է շուրջ 131 500 մարդ, որոնց մոտ 94%-ը եղել են հայեր։ Հետագա տասնամյակներում այս հարաբերակցությունը էական փոփոխության չի ենթարկվել։ Բնակչության թվաքանակի դինամիկան եղել է հետևյալը․ 1939 թ․՝ 150 800 1959 թ․՝ 130 400 (նվազումը պայմանավորված էր այն ժամանակվա քաղաքական միջավայրով) 1975 թ․՝ 155 000 1989 թ․՝ 189 000 1992 թ․՝ շուրջ 220 000 որոնցից մոտ 98%-ը հայեր էին ...