Ազատության միանձնուհին
Դա մի ժամանակ էր, երբ Արձախի հայերը, ապավինելով հայրենի լեռներն , խոսում էին քաջության լեզվով, իսկ արդարության համար ուղի հաթողը սուրն էր։ XVII դարի սկզբներին, Արձախի Վանանդա գավառում, առասպելներ էին պտտվում մի աղջկա մասին, որի անունը շշնջում էին թե՛ երկյուղով, թե՛ հիացմունքով՝ Գայանե։ Ասում էին՝ նրա գեղեցկությունը անգերազանցելի էր. մի հայացք՝ և ամենահզոր տղամարդը կորցնում էր կամքն ու խոհեմությունը։ Բայց նրա աչքերի խորքում միայն գեղեցկություն չէր բնակվում. այնտեղ թաքնված էր սուր միտք և անսասան կամք, որոնք առավել վտանգավոր էին, քան ամենասուր սուրը։ Բազում իշխաններ, հարևան երկրներից ժամանած ազնվականներ, եկել էին նրա ձեռքը խնդրելու, սակայն բոլորը հեռացել էին՝ խոնարհված, բայց մերժված։ Ոչ ոք չկարողացավ նվաճել նրա սիրտը, քանզի Գայանեն ընտրում էր ոչ թե փառք կամ հարստություն, այլ ճշմարտություն և արժանապատվություն։ Նա ապրում էր Ավետարանոցում՝ իր հոր՝ իշխան Հուսեյնի, և իմաստուն մոր հետ։ Բայց խաղաղությունը, ինչպես հաճախ է լինում պատմության էջերում, կարճ կյանք ունեց...