Սա իրոք թեժ թեմա է։ Ի՞նչ անել
1988-ից ի վեր խորքային դիտարկում եմ կատարում մեր քաղաքական լեզվամտածողության մեջ առկա լուրջ խզումներին: Բարձրացվող հարցը վերաբերում է տերմինների պատմական իմաստին և դրանց արդիական կիրառությանը։ Օրինակ, « նախարար » բառը պատմական Հայաստանում ոչ թե աշխատանքային պաշտոն էր, այլ ժառանգական ազնվականական տիտղոս , որը ենթադրում էր տոհմական հողատիրություն, սեփական զորք և պատասխանատվություն սեփական գավառի համար։ Օրինակ՝ Մամիկոնյաններ , Բագրատունիներ , Արծրունիներ և այլ տոհմեր համարվում էին նախարարական տներ։ Նախարարների իրավունքներն ու պարտականությունները կարգավորվում էին սովորութային իրավունքով և փաստացի ճանաչվում էին նաև թագավորական իշխանության կողմից։ Այս համակարգը առավել հստակ արտացոլված է միջնադարյան աղբյուրներում։ 1. Տերմինների բախումը. Ազնվականական տիտղոս թե՞ վարչական պաշտոն Երբ մենք այսօրվա կուսակցական նշանակովի պաշտոնյային անվանում ենք «նախարար», մենք ակամա նրան տալիս ենք «կաստայական» առավելություն, որին նա, ըստ էության, ա...