ԼՈՒՅՍԻ ԿԱՆՉԸ

        Մարդկության պատմության ընթացքում ժողովուրդները միշտ ապրել են սպասումների մեջ։ Սպասել են փրկչի, առաջնորդի, մարգարեի, այն մեկին, ով պիտի գա և վերականգնի խախտված հավասարակշռությունը։ Քրիստոնեական աշխարհը սպասում է Մեսիայի գալստյանը,իսկ իսլամական աշխարհը՝ Մահդիին։ Այս սպասումները միլիոնավոր մարդկանց հավատքի, հույսի և հոգևոր կյանքի կարևոր մասն են դարձել։  Սակայն մարդկության հոգևոր փորձը հուշում է, որ այն, ինչ մարդը սպասում է տեսնել դրսից, հաճախ սկսվում է ներսից։ Մեր ժողովրդի հոգևոր հիշողությունը հազարամյակների խորքից մեզ փոխանցում է մի կարևոր ճշմարտություն։ Նախնյաց աշխարհընկալումը՝ որը ձևավորվել է հազարավոր տարիների ընթացքում, մարդուն դիտում էր որպես տիեզերքի կենդանի մասնիկ, որպես բնության և նախնիների շարունակություն։ Այդ համակարգը ոչ միայն հավատք էր, այլ նաև գոյության ձև։ Մարդը պատասխանատու էր իր տոհմի, իր հողի և իր ներաշխարհի նկատմամբ։ Ժամանակի ընթացքում ձևավորված համաշխարհային կրոնները փորձեցին նոր ձևով բացատրել մարդու և Սուրբ Սրբոց Արարչի հարաբե...

             20-րդ դարի սկզբի Մերձավոր Արևելքի պատմությունը նշանավորվեց կայսրությունների փլուզմամբ և ազգային պետությունների ձևավորման գործընթացով։ Այս անցումային շրջանը, որը հաճախ ներկայացվում է որպես քաղաքական վերափոխումների փուլ, իրականում բազմաթիվ ժողովուրդների համար վերածվեց գոյաբանական ճգնաժամի։ Այդ գործընթացի ամենացավալի դրվագներից մեկը Պոնտոսի հույների ճակատագիրն էր։ Պոնտոսի հույները՝ տարածաշրջանի պատմական բնակչություն Պոնտական հույները Սև ծովի հարավարևելյան ափերի բնիկ բնակչության կարևոր հատվածներից էին։ Նրանց ներկայությունը տարածաշրջանում սկսվում է դեռ մ.թ.ա. առաջին հազարամյակում, երբ հոնիացի հույները հիմնեցին Սինոպե գաղութը, իսկ մ.թ.ա. 783 թվականին՝ Տրապիզոնը։ Հետագա դարերում Պոնտոսի տարածաշրջանը դարձավ մշակութային և տնտեսական կարևոր կենտրոն։ Այն անցավ Հռոմեական և Բյուզանդական կայսրությունների կազմ, սակայն բնակչության հունական ինքնությունը պահպանվեց։ Տարածաշրջանը բազմազգ էր, որտեղ հույները, հայերը, ասորիները և այլ ժողովուրդներ ձևավորել էին...

 Մեր հասարակությունը չի բաժանվում մարդկանց տեսակների, այլ՝ ներքին վիճակների։ Կյանքի ճանապարհին հաճախ կարելի է նկատել երեք տարբեր հոգեվիճակ։ Կան մարդիկ, որոնք փորձում են հասկանալ աշխարհը և իրենց տեղը նրա մեջ։ Նրանք հարցեր են տալիս, կասկածում են, փնտրում են։ Երբեմն նրանց թվում է, թե գտել են պատասխանները, բայց ճանապարհը շարունակվում է, որովհետև ինքնաճանաչումը վերջնակետ չունի։ Կան մարդիկ, որոնք ապրում են մի տեսակ հանգիստ մրափի մեջ։ Նրանք ապրում են սովորությունների, ընդունված կարծիքների և պատրաստի ճշմարտությունների շրջանակում։ Դա մեղադրանք չէ․ երբեմն մարդը պարզապես պատրաստ չէ ծանր հարցերի։ Բայց այդ վիճակի մեջ կա մի նուրբ վտանգ՝ երբ մարդը կարծում է, թե արդեն հասկացել է ամեն ինչ և այլևս հարցեր տալու կարիք չկա։ Եվ կան մարդիկ, որոնք ընտրում են կրավորական դիտողի դիրքը, որոնք ըստ Նժդեհի հանրության համար ամենավտնագավոր տարրն են: Նրանք տեսնում են հակասությունները, երբեմն նույնիսկ զգում են ճշմարտության շողերը, բայց նախընտրում են չմտնել բարելավման  պայքարի ճանապարհի մեջ։ Երբեմն վախից , հաճախ...

  Միջազգային հարաբերությունների ներկա փուլը բնութագրվում է մի կարևոր առանձնահատկությամբ․ աշխարհաքաղաքական հակասությունների մեղմացման հիմնական գործիքը աստիճանաբար դառնում է ոչ թե ուժային հավասարակշռությունը, այլ տնտեսական փոխկապակցվածությունը։ ԱՄՆ–Իրան հարաբերությունների շուրջ ընթացող բանակցային գործընթացը ևս այս օրինաչափության հերթական դրսևորումն է։   Այս պայմաններում Հարավ–Հյուսիս տրանսպորտային նախագծերը դուրս են գալիս զուտ ենթակառուցվածքային տրամաբանությունից և ստանում են քաղաքական վստահության ճարտարապետության դեր։ Հարավ–Հյուսիս մայրուղին՝ որպես համակարգ, ոչ թե ճանապարհ Տրանսպորտային միջանցքները չեն գործում մեկուսացված։ Դրանք քաղաքական, տնտեսական և անվտանգային փոխադարձ կախվածությունների համակարգեր են։ Հարավ–Հյուսիս մայրուղին այս առումով պետք է դիտարկվի ոչ որպես տեղային կամ տարածաշրջանային նախագիծ, այլ որպես Պարսից ծոցը եվրոպական շուկաներին միացնող գլոբալ տնտեսական գիծ ։   Այս համակարգի ամենակենսունակ և ռազմավարական հատվածը հանդիսանում է       Բեն...

      Ըստ պաշտոնական Բաքվի շեփորահար Day.Az-ի հաղորդման Արձախի (զավթիչների բառապաշարում՝ Ղարաբաղ) տարածքը բռնի բնակեցվում է   ( հակառակորդի մամուլը դա անվանում է վերադարձ)  մեր հայրենիքի դեմ ռազմա-կան գործողությունների մասնակցած ծայրահեղականների  (լրատվամիջոցը նրանց անվաանում  է  “հարկադրական վերաբնակներ” )   խումբը:   Բաքվի ռասիստական ռեժիմի բռնապետ  Իլհամ Ալիևի հանձնարարությամբ   այսպես կոչված «Մեծ վերադարձ» նախագծի շրջանակներում բռնի բնակեցնում է մեր Հայրենիքի օկուպացված տարածքները։   Ստեփանակերտ  (Խանքենդի) քաղաքի Կրկժան (Կյարկիջահան) բնակավայր, ինչպես նաև Իվանյանի (Խոջալուի) շրջանի Խնուշինակ  (Խանյուրդու) և Նորագյուղ (Թեզեբինե), և Մարտակերտի (Աղդերեի) շրջանի Հաթերք  (Հասանառիզ) գյուղեր ուղարկվել են ընտանիքներ, որոնք նախկինում ժամանակավորապես բնակվում էին Բաքվի ռեժիմի Ադրբեջանի տարբեր շրջաններում՝ հիմնականում հանրակացարաններում, առողջարաններում և վարչական շենքերում։ * Այստեղ քարոզչությունը լ...

           Տարածաշրջանում ձևավորվող նոր աշխար-հաքաղաքական և տրանս-պորտային նախագծերը Հայաստանի Հանրապե-տության առաջ դնում են պատմական ընտրության խնդիր։ Մասնավորապես՝ Բաքվի ռասիստական ռեժիմը շարունակում է առաջ մղել այսպես կոչված «Զանգեզուրի միջանցքի» մոտեցումը, որը պարունակում է  «Թրամփի կամուրջ» նախագծի դեմ սպառնալիքներ, որովհետև  Հայաստանի   Հանրապետության  սուվերենու-թյան և տարածքային ամբողջականության նկատմամաբ պահանջներ է դնում ։   Այս պայմաններում   Հայաստանի   Հանրապետությունը    պետական մակարդակով պետք է ակտիվորեն զարգացնի հաղորդակցային քաղաքականության բազմավեկտոր ռազմավարություն, որի առանցքային բաղադրիչներն․ «Խաղաղության խաչմերուկ» հայեցակարգը պետք է պաշտոնական Երևանի կողմից ակտիվորն  առաջ մղվի:  Այն պետք է ներկայացվի որպես տարածաշրջանային հաղորդակցությունների բացման սուվերեն և միջազ-գային իրավունքի վրա հիմնված մոդել։ Միաժամանակ նպատակա-հարմար է այն ներկայացնել որպ...