ԼՈՒՅՍԻ ԿԱՆՉԸ

   Այս օրերին, երբ Հայաստանի Հանրապետությունը գտնվում է նախընտրական աժիոտաժի և քաղաքական բուռն կրքերի փոթորկում, մեզնից յուրաքանչյուրը պետք է կանգ առնի ու սթափվի: ՀՀ քաղաքացին պետք է գիտակցի՝ սխալ ընտրության, անտարբերության կամ կեղծ խոստումներին հավատալու դեպքում մենք կզրկվենք ոչ միայն մեր պատմությունից, այլև մեր պետականությունից ու ազգային դրոշից: Եթե թուլանանք, վաղը ստիպված ենք լինելու նայել, թե ինչպես է Երևանի սրտում ծածանվում թշնամու դրոշը: Կարդացեք սա ևս մեկ անգամ՝ այսօրվա վտանգների պրիզմայով. Այսօր Արձախի Հանրապետության պետական դրոշի օրն է։ Այս օրը պայքարի, հիշողության, արժանապատվության և ապագայի նկատմամբ լուսավոր հավատքի օր է։ Այդ դրոշի յուրաքանչյուր գույնը խտացված է մեր Ազգի արյամբ, մեր հերոսների կյանքով, մեր հազարամյակների ժառանգությամբ։ Շնորհավորում եմ բոլոր իսկական հայերին՝ անկախ նրանից, թե աշխարհի որ ծայրում են ապրում, որովհետև եթե քո սիրտը բաբախում է Արձախի համար, ուրեմն դու ունես ԱԶԳԻ և անձնական արժանապատվության զգացում։ Արձախը ոչ միայն շնչում է մեր ներսում, այն ...

    Ասում են՝ կեղծիքից ոչ ոք չի մեռել։ Բայց պատմությունն այլ բան է վկայում։ Քայքայվել են բարեկամությունը, վստահությունը, մարդկայնությունը, և ի վերջո՝ Ազգային Հոգին։ Մեռնում է այն Ազգը, որը չի կարողանում դիմակայել ներսից քայքայող կեղծիքի ժանտախտին։ Այսօր, երբ Հայաստանը կրկին գտնվում է նախընտրական հախուռն քարոզարշավների և շռայլ խոստումների հորձանուտում, այս ճշմարտությունը հնչում է որպես ահազանգ։ Մեծ Բրիտանիայի վարչապետ, Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր Ուինսթոն Չերչիլն ասել է. « Երբեք. երբեք, երբեք մի հանձնվիր: Սուտը կարող է ուղևորել աշխարհով մեկ, մինչև ճշմարտությունն իր կոշիկները կհագնի»։ Նախընտրական այս օրերին սուտն ու կիսաճշմարտությունը թռչում են սոցցանցերով ու ամբիոններից՝ փորձելով վազքով առաջ անցնել իրականությունից։ Իսկ հայ ժողովուրդը բազմիցս է զգացել՝ ինչպես է այդ  հնարովի սուտը սպանում իրեն՝ ոչ թե անմիջապես, այլ դանդաղ ու խորքից։ Հայ պետական և ռազմական գործիչ Գարեգին Նժդեհը հորդորում էր. «Սուտն ու ստրկությունը երկվորյակ եղբայրներ են։ Ով ապրում է սուտով՝ շուտով կծնկի թշնամ...

             ( Կայսերական կարճատեսության թակարդը) Կրեմլն, ըստ երևույթին, առաջնորդվում է ոչ թե ապագայի ռազմավարությամբ, այլ տակտիկական կարճատեսությամբ և կայսերական իներցիայով ։ Նրանք պատրաստ են զոհաբերել դարավոր ռազմավարական դաշնակցին հանուն այսօրվա մի քանի տակտիկական քայլերի (օրինակ՝ Ուկրաինայում ընթացող պատերազմի համատեքստում Թուրքիայի և Ապշերոնի վարչաարգի հետ առևտրային շրջանցիկ ուղիներ պահպանելու)։ Սա այն նույն ձեռագիրն է, որով Մոսկվան ժամանակին «փուռը տվեց» իր դաշնակիցներին Լիբիայում, Իրաքում, իսկ հիմա հարվածի տակ է դնում Հայաստանի  Հանրապետությանն ու Իրանի Իսլամական Հանրապետությանը։ Միջազգային քաղաքականության մեջ կա մի ոսկե կանոն. եթե գործընթացները տանում են դեպի փակուղի, պետք է փնտրել ոչ թե դավադրություններ, այլ ռազմավարական սխալներ: Այսօր շատերն են հարց տալիս՝ մի՞թե գոյություն ունի գաղտնի գործարք Կրեմլի և Արևմուտքի միջև՝ Ռուսաստանին Հարավային Կովկասից դուրս մղելու հարցում: Չէ՞ որ Մոսկվայի վարած քաղաքականությունը ողջամիտ տրամաբանությունից...