Ընտրություն պատրանքի՞, թե՞ ճշմարտության միջև
Ասում են՝ կեղծիքից ոչ ոք չի մեռել։ Բայց պատմությունն այլ բան է վկայում։ Քայքայվել են բարեկամությունը, վստահությունը, մարդկայնությունը, և ի վերջո՝ Ազգային Հոգին։ Մեռնում է այն Ազգը, որը չի կարողանում դիմակայել ներսից քայքայող կեղծիքի ժանտախտին։ Այսօր, երբ Հայաստանը կրկին գտնվում է նախընտրական հախուռն քարոզարշավների և շռայլ խոստումների հորձանուտում, այս ճշմարտությունը հնչում է որպես ահազանգ։ Մեծ Բրիտանիայի վարչապետ, Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր Ուինսթոն Չերչիլն ասել է. « Երբեք. երբեք, երբեք մի հանձնվիր: Սուտը կարող է ուղևորել աշխարհով մեկ, մինչև ճշմարտությունն իր կոշիկները կհագնի»։ Նախընտրական այս օրերին սուտն ու կիսաճշմարտությունը թռչում են սոցցանցերով ու ամբիոններից՝ փորձելով վազքով առաջ անցնել իրականությունից։ Իսկ հայ ժողովուրդը բազմիցս է զգացել՝ ինչպես է այդ հնարովի սուտը սպանում իրեն՝ ոչ թե անմիջապես, այլ դանդաղ ու խորքից։ Հայ պետական և ռազմական գործիչ Գարեգին Նժդեհը հորդորում էր. «Սուտն ու ստրկությունը երկվորյակ եղբայրներ են։ Ով ապրում է սուտով՝ շուտով կծնկի թշնամ...