Կրավորական սպասե՞լ, թե՞...
Մարդկության պատմության ընթացքում ժողովուրդները միշտ ապրել են սպասումների մեջ։ Սպասել են փրկչի, առաջնորդի, մարգարեի, այն մեկին, ով պիտի գա և վերականգնի խախտված հավասարակշռությունը։ Քրիստոնեական աշխարհը սպասում է Մեսիայի գալստյանը,իսկ իսլամական աշխարհը՝ Մահդիին։ Այս սպասումները միլիոնավոր մարդկանց հավատքի, հույսի և հոգևոր կյանքի կարևոր մասն են դարձել։ Սակայն մարդկության հոգևոր փորձը հուշում է, որ այն, ինչ մարդը սպասում է տեսնել դրսից, հաճախ սկսվում է ներսից։ Մեր ժողովրդի հոգևոր հիշողությունը հազարամյակների խորքից մեզ փոխանցում է մի կարևոր ճշմարտություն։ Նախնյաց աշխարհընկալումը՝ որը ձևավորվել է հազարավոր տարիների ընթացքում, մարդուն դիտում էր որպես տիեզերքի կենդանի մասնիկ, որպես բնության և նախնիների շարունակություն։ Այդ համակարգը ոչ միայն հավատք էր, այլ նաև գոյության ձև։ Մարդը պատասխանատու էր իր տոհմի, իր հողի և իր ներաշխարհի նկատմամբ։ Ժամանակի ընթացքում ձևավորված համաշխարհային կրոնները փորձեցին նոր ձևով բացատրել մարդու և Սուրբ Սրբոց Արարչի հարաբե...