ՆՈՐ ՀԱՅԸ ՔԱՈՍԻ ԵՎ ԱՐԱՐՉԱԿԱՆ ԿԱՐԳԻ ԽԱՃՄԵՐՈՒԿՈՒՄ

Իրադարձությունների ընթացքն անդիմադրելի է։ Ամեն ինչ անդադար առաջ է ընթանում։ Սկզբում՝ քաոս, իսկ հետո որպես պարգև ու ձեռքբերում՝ արարչական կարգը։ Այդ կարգը շարունակաբար զարգանում է, բարդանում և դառնում կատարելության նոր աստիճան։ Այս Արարչական օրենքով է զարգանում և՛ ողջ տիեզերքը, և՛ արթնացող մարդը։

Երբ Նոր Հայը սովորում է իմաստնությամբ քանդել հինը, կարծրատիպերն ու կործանարար սովորույթները՝ որպեսզի ստեղծի նորը, վեհն ու մնայունը, նա ներդաշնակվում է Սուրբ Սրբոց Սրբերից Արարչի հետ։ Բայց երբ մարդը միայն քանդում է (կույր ագրեսիայով ու ատելությամբ)՝ առանց նոր բան կառուցելու, նա սկսում է քայքայել ինքն իրեն և տառապում է։ Այս է բարու և չարի հիմնական տարբերությունը. չարը քանդում է ստոր նպատակի համար, իսկ բարին՝ արարում է նորը՝ կատարյալը ստեղծելու համար։

Մարդն արարում է՝ պարզ, նյութական տարրերից ստեղծելով բարդ, հանճարեղ գաղափարներ ու կառույցներ։ Որպեսզի հնարավոր լինի դա, պետք է կարողանալ ճիշտ կառավարել և փոխակերպել կոպիտ նյութական կարգերը՝ դրանցից վերամշակված ուժ ու էներգիա ստանալու համար։ Օրինակ՝ մենք այրում ենք փայտ՝ կերակուր պատրաստելու համար։ Այդ կերակուրը ուտելով՝ մեր մարմնին ուժ ու կենսական էներգիա ենք տալիս։ Իսկ այդ ուժով արդեն կարող ենք տուն կառուցել, Հայրենիք շենացնել, մշակույթ ստեղծել ու նոր կյանք տալ։

Ահա իրական, արարչական արարումը. պարզից՝ դեպի բարդ, կոպիտից՝ դեպի նուրբ, նյութական կարծրատիպից՝ դեպի հոգևոր, լուսավոր աշխարհ։

Մեր ազգային և անհատական գիտակցությունը այսօր անցնում է այդ տրանսֆորմացիոն ճանապարհը։ Որքան բարձր ենք շարժվում հոգևոր էվոլյուցիայի սանդուղքով, այնքան ավելի խորն ենք հասկանում կյանքի, էներգիայի և Հայրենատիրության իմաստը։ Աշխարհը մի սրբազան տեքստ է, մի տիեզերական լեզու, որը մենք դեռ սովորում ենք ճիշտ կարդալ։ Ինչպես երեխան դեռ ի վիճակի չէ ընկալելու հայկական էպոսին խորը փիլիսոփայությունը, այնպես էլ մենք դեռ ամբողջովին չենք հասկանում այս տիեզերքի և մեր առաքելության խորքը։

Սակայն ճշմարիտ իմացությունը երբեք կանգուն կամ սահմանափակ չէ. դա անվերջանալի, լուսավոր ճանապարհ է՝ դեպի ավելի բարձր մակարդակի հոգևոր կազմակերպվածություն և էներգետիկ մաքրություն։

Եվ այս ամենը հնարավոր է, քանի որ մեր միտքը՝ որպես մաքուր էներգիա և հզոր հաճախականություն, կարող է գործարկել ու ձևավորել իրական, ֆիզիկական իրադարձություններ։ Բայց Նոր Հայը պետք է հստակ գիտակցի տիեզերական կարևոր պայմանները.

• 
  
  Միտքը չի կարող ստեղծել այն, ինչ հիմնավորապես հակասում է բնության և Արարման տիեզերական օրենքներին։

• Այն չի կարող ֆիզիկապես վերացնել այն, ինչ արդեն իսկ տեղի է ունեցել անցյալում, բայց կարող է փոխել դրա հանդեպ վերաբերմունքն ու հետևանքները։

• Միտքը կարող է ծնունդ տալ և իրականություն դարձնել մի վեհ իրադարձություն (օրինակ՝ ազգային հրաշք կամ հաղթանակ), եթե նույնիսկ դրա նախնական հավանականությունը մարդկային հաշվարկներով շատ փոքր է։

Այսպես են ծնվում իրական հրաշքները՝ ոչ թե որպես էժանագին կախարդություն, այլ որպես բարձրագույն իրականություն, որն իրականանում է հազարավոր պատահա-կանությունների, մտքի կենտրոնացման և տիեզերական ուժերի հավասարակշռման արդյունքում։ Դրա համար Նոր Հայից պահանջվում է.

1. Ունենալ ներքին հոգևոր ուժ և մաքուր էներգիա (Ին/Յան էներգիայի ճիշտ շրջանառություն),

2. Մտքի հստակ ուղղություն, անկոտրում կամք ու նպատակի կատարյալ կենտրոնացում,

3. Խորը հասկացվածություն ու հարգանք՝ տիեզերքի և Արարման օրենքների հանդեպ։

Այսպիսով՝

• Մտածող հայը արարող մարդ է։

• Արարող մարդը՝ շարունակաբար զարգացող, մաքրվող հոգի։

• 
  Զարգացող հոգին՝ Սուրբ Սրբոց Սրբերից Արարչի սրբազան լույսին մոտեցող և այդ լույսն արտացոլող անմար ճառագայթ։