Գրիգոր Նարեկացին և մարդու ներքին Արարիչը
Նարեկացու համար Սուրբ Սրբոց Սրբերից Արարչին մոտենալու ճանապարհը անցնում է մարդու ներսով. անգործության մեղքի գիտակցում, ապաշխարություն, ինքնաքննություն, աղոթք և Արարչի գթության որոնում։
Նրա աղոթքը միայն «ինձ փրկիր» նյութապաշտական խնդրանք
չէ։ Այն մարդու սեփական հոգևոր էության հետ անընդհատ առճակատումից ներդաշնակության
անցնելն է։
Գրիգոր Նարեկացին մարդուն կանգնեցնում է սեփական հոգու
հայելու առաջ։ Այսինքն «Նարեկը» ոչ միայն միջնադարյան
աղոթագիրք է, այլև հոգևոր ինքնաճանաչման հսկայական համալսարան։
Գրիգոր Նարեկացու մարդը փրկություն է փնտրում, և այդ փրկությունը
սկսվում է ներսից՝ չստեղծագործելու մեղքի, թուլության և բաժանվածու-թյան ճանաչումից։
Այս առումով նրա ուսմունքը զարմանալիորեն ժամանակակից
է։
Օծյալ Վարդապետն ասում է, որ իրեն հավատացողները կանեն
այն գործերը, որոնք ինքն է անում, «և սրանցից ավելի մեծերը» (Հովհաննես 14:12)։
Վարդապետի առաքյալները
ոչ միայն քարոզում էին Օծյալի ուսմունքը, այլև
կատարում էին բժշկություններ և այլ զորավոր գործեր։ Սա բնականաբար հարց է առաջացնում
ժամանակակից ՝ հավատացյալ հայի մոտ. եթե այդ զորությունը Օծյալիի հետևորդներին տրված
հոգևոր շնորհ էր, ապա ո՞ւր է այն այսօր։
Ինչո՞ւ ժամանակակից եկեղեցականը, նույնիսկ տարիների հոգևոր
ծառայությունից հետո, չի կարող նույն կերպ բժշկել հիվանդին, տեսանելիորեն փոխել մարդու հոգևոր վիճակը կամ կատարել այնպիսի զորավոր գործեր, որոնց մասին վկայում է Նոր Կտակարանը։ Էզոթերիկ ընկալման
տեսանկյունից այստեղ կարելի է տարբերակել հավատքի մասին խոսելը և հավատքի ուժը սեփական
ներաշխարհում իրականում արթնացնելը։ Հին հոգևոր ավանդույթների բազմաթիվ համակարգեր
պնդում են, որ մարդուն բնորոշ է ոչ միայն մարմնական, այլև էներգետիկ ու գիտակցական
ներուժ, որի դրսևորումը կախված է ներքին մաքրությունից, կենտրոնացումից, կամքից, հոգևոր
կարգապահությունից և գիտակցության խորությունից։
(շարունակելի)
Комментарии
Отправить комментарий