Կազմակերպվա՞ծ Ազգ է Հայությունը
Թիֆլիսում հրատարակվող ԶԱՆԳ թերթի 1906 թվականի սեպտեմբերի 3-ի համարում հանդիպեցի Շուշիից ուղարկված մի ուշագրավ տեղեկության։
«Գիշերվա մթության մեջ կրակոցներ, ահաբեկված բնակիչներ, և հայ կնոջ նույն հարցը․
- Էլի՞ կռիվ է...»
Ավելի քան մեկ դար անց այդ հարցը՝ դամոկլյան սրի պես, դեռ կախված է մեր գլխին։
Մեծ Հայքի 10-րդ նահանգ Արձախի կրթա-մշակութային կենտրոն Շուշին եղել է, կա և լինելու է հայության ինքնության, մշակույթի և պայքարի կարևոր
խորհրդանիշներից մեկը։
Սակայն պատմությունը միայն վշտով կամ հպարտությամբ հիշելը բավարար չէ։ Պետք է հասկանալ նրա տված իմաստուն դասերը։
Այսօր շատերն են հարցնում ․
- Ո՞րն է լուծումը։
- Ո՞վ պիտի ստանձնի պատասխանատվությունը։
Պատասխանը մեկ ուժեղ անհատի և մեկ գիտակից և պատասխանատվությունից չփախչող սերնդի վրա է պետք դնել։
Պետությունն իրոք պահվում է բոլոր չափորոշիչներով ուժեղ բանակով: Բայց անհրաժեշտ է հզոր առաջնորդ, որն ստանձնում է ապագան վտանգված հանրու-թյան կազմակերպումը՝ կրթելով քաղաքացուն, զարգացնելով գիտությունը, ստեղծելով տեխնոլոգիական ներուժ և դրսևորելով ազգային վեհ նպատակների շուրջ համախմբված կամք։
- կառուցենք ժամանակակից և տեխնոլոգիական բանակ,
- զարգացնենք ռազմարդյունաբերությունը և գիտությունը,
- ձևավորենք պետական մտածողությամբ երիտասարդություն,
- ամրացնենք Հայաստանի Հանրապետությունը տնտեսապես և ժողովրդագրորեն,
- պահպանենք մեր պատմական հիշողությունն առանց ինքնախաբեության,
- վերականգնենք ազգային միասնական պատասխանատվության զգացումը։
-ՀՀ քաղաքացուն ապահովենք արժանապատիվ աշխատանքով, աշխատավար-ձով և թոշակով:
Պատմությունը մեզ անընդհատ զգուշացնում է, որ խաղաղությունը պահպանվում է ոչ միայն երազկոտ ցանկություններով, այլ այն պարտադրելու պատրաստվածությամբ։
Որպես Հայկ Նահապետի, Արգիշտիի, Արտաշեսի, Տիգրան Մեծի և Բագրատունիների ժառանգներ՝ մենք իրավունք չունենք ապրել միայն անցյալի փառքի հուշերով։
Մենք պարտավոր ենք ստեղծել ապագայի հայկական ուժը, որպեսզի գալիք սերունդներն էլ մեզնով հպարտանալու բան ունենան։
Комментарии
Отправить комментарий