Բաքվի ռեժիմի «Զանգեզուրի միջանցք» ծամոնը
Հունիսի 5-ին Ապշերոնի վարչակարգի ներկայացուցիչ Ռահման Մուստաֆաևը հերթական անգամ հայկական «Խաղա-ղության խաչմերուկին» փորձեց հակադրել «Զանգեզուրի միջանցք» զառանցանքը՝ այն ներկայացնելով որպես շահավետ նախագիծ ոչ միայն ապշերոնյան թուրքերի, այլև Ռուսաստանի համար։ Նրա խոսքով՝ այդ ուղին հնարավորություն կտա Ռուսաստանին Նախիջևանի միջոցով անմիջական երկաթուղային կապ ստանալ Թուրքիայի և Միջերկրական ծովի նավահանգիստների հետ։
Սակայն այստեղ գլխավոր հարցը տնտեսականը չէ։ Գլխավոր հարցը քաղաքական և իրավական է։
Ապշերոնի վարչակարգը տարիներ շարունակ հետևողականորեն օգտագործում է «միջանցք» եզրույթը՝ փորձելով այն հակադրել հայկական «Խաղաղության խաչ-մերուկ» նախագծին և ներկայացնել որպես բնական և անխուսափելի երևույթ։
Մինչդեռ Ապշերոնի հանցավոր վարչալարգի զավթողական նկրտումը ենթադրում է մի պարզ իրողություն. Հայաստանի Հանրապետության տարածքի մի հատվածի նկատմամբ բացառիկ կարգավիճակի հաստատում, ինչը հակասում է ՀՀ պետական ինքնիշխանության սկզբունքին։
Հատկանշական է, որ նման պահանջներ հնչեցնում է մի վարչակարգ, որը մինչ օրս չի պատասխանել Արձախի բնիկ հայ ազգաբնակչության նկատմամբ իրականացված ռազմական գործողությունների, բռնի տեղահանության և օկուպացված տարածքների կարգավիճակի վերաբերյալ բազմաթիվ հարցերի։ Ուստի, նախքան Հայաստանի Հանրապետության տարածքով որևէ «միջանցքի» մասին խոսելը, տրամաբանական կլիներ անդրադառնալ այն հանգամանքին, որ ուժի կիրառման հետևանքով ստեղծված իրողությունները չեն կարող դառնալ նոր քաղաքական պահանջների կամ տարածքային հավակնությունների հիմք։
Ապշերոնի ռասիստական վարչակարգն արդեն բացահայտ հայտարարում է, որ տվյալ նախագիծը դիտարկվում է ոչ միայն թուրքական աշխարհի, այլև Ռուսաստանի աշխարհաքաղաքական շահերի շրջանակում։ Սա նշանակում է, որ Սյունիքի հարցը փորձ է արվում ներկայացնել որպես մեծ տերությունների տրանսպորտային և ռազ-մավարական շահերի խաչմերուկ՝ երկրորդ պլան մղելով հենց Հայաստանի Հանրա-պետության պետական շահերը։
Սակայն Հայաստանի Հանրապետության հարավը երբեք չի եղել և չի կարող դառնալ միջազգային առևտրային նախագծերի սպասարկման տարածք՝ ՀՀ-ի ազգային և պե-տական շահերի ոտնահարման հաշվին։ Ցանկացած ճանապարհ կարող է գործել միայն որպես Հայաստանի Հանրապետության կողմից լիակատար վերահսկողության տակ գտնվող ճանապարհ։ Ոչ որպես «միջանցք», ոչ որպես արտատարածքային գոտի, ոչ որպես արտաքին ուժերի վերահսկողության տակ գտնվող հատուկ ռեժիմ։
Այս ամենից բխում է մեկ հստակ եզրակացություն.
Ապշերոնի վարչակարգի ներկայացուցիչների հայտարարությունները տնտեսական ծրագրերի մասին չեն միայն։ Դրանք քաղաքական ճնշման շարունակություն են, որի նպատակն է միջազգային հանրության համար աստիճանաբար բնական դարձնել «միջանցքի» գաղափարը և այն ներկայացնել որպես արդեն որոշված իրողություն։
Հայկական կողմի շահերից բխող մոտեցումը միանշանակ է․
- ճանապարհներ՝ այո,
- հաղորդակցությունների ապաշրջափակում՝ այո,
- միջազգային առևտուր՝ այո,
- Հայաստանի Հանրապետության տարածքի նկատմամբ որևէ հատուկ կամ արտատարածքային կարգավիճակ՝ ոչ։
Սյունիքը Հայաստանի Հանրապետության ինքնիշխան տարածքն է, Պատմական Մեծ
Комментарии
Отправить комментарий