Ի՞նչ է հուշում մոլեգնող ջրհեղեղի պատկերը

 

Բնության ցասումը՞, թե՞ մարդու ճգնաժամը. 

Լուսանկարում պատկերված տեսարանը սարսուռ է ազդում. մոլեգնող, պղտոր ջրերի հոսքը ծածկել է ամեն ինչ՝ իր ճանապարհին կլանելով ծառերն ու ցամաքը։ Այսպիսի կադրերը, որոնք վերջին տարիներին ավելի հաճախ են հայտնվում լրահոսում, մարդկանց մոտ բնականորեն առաջացնում են «աշխարհի վերջի» կամ ապոկալիպսիսյան նախերգանքի տագնապալի զգացողություն։

Սակայն, եթե հարցին նայենք ավելի խորքային, արդյո՞ք սա անխուսափելի ճակատագիր է, թե՞ մեր սեփական գործողությունների ու ընտրությունների հայելին։

Գիտական կողմը. Կլիմայական փոփոխություն և ծայրահեղ եղանակ  

Գիտական տեսանկյունից՝ մոլորակի վրա հաճախացած ջրհեղեղները, փոթորիկները, երաշտներն ու հրդեհները մարդածին կլիմայական փոփոխությունների ուղղակի հետևանքն են։ Ջերմոցային գազերի արտանետումների պատճառով տաքացող մթնոլորտն ու օվկիանոսները կուտակում են հսկայական էներգիա, որն էլ պայթում է նմանատիպ ծայրահեղ դրսևորումներով։

Այս մակարդակում լուծումները պարզ են ու տեխնիկական՝ անցում վերականգնվող էներգիային, վաղ ազդարարման համակարգեր, անտառների վերականգնում և կանաչ ենթակառուցվածքներ։

Սակայն միայն տեխնիկական լուծումները բավարար չեն, քանի որ դրանք չեն բուժում պատճառը, այլ պայքարում են հետևանքների դեմ։

Արմատական պատճառը. Բարոյական և արժեքային ճգնաժամ

  Ջրհեղեղի լուսանկարը  բնական աղետի վավերագրում է՞, թե՞ մարդկության բարոյական անկման ակնառու վկայությունը:

Արդյունաբերական հեղափոխությունից ի վեր մարդկությունը որդեգրեց մի կործանարար աշխարհայացք. փոխանակ Մայր Բնության հետ ներդաշնակ ապրելու և նրան խնամելու, մարդիկ ընտրեցին բնությանը տիրելու, կառավարելու և նրա ռեսուրսները «գիշակերի ախորժակով» ոչնչացնելու ուղին։

Այսօրվա էկոլոգիական աղետը, ըստ էության, անհատակ նյութապաշտության և սպառողականության հետևանքն է: Երբ «ավելին ունենալը» դառնում է գերագույն նպատակ, մարդը կորցնում է կապը հոգևորի, բնության և սեփական պատասխանատվության հետ՝ վերածվելով սեփական տունը կործանող էակի։

Դեպի ուր. Տեխնոլոգիա՞, թե՞ բարոյական կատարելագործում

Տեխնոլոգիաները, քաղաքական համաձայնագրերն ու ինժեներական լուծումները ընդամենը գործիքներ են։ Դրանց արդյունավետությունը կախված է այն բանից, թե ինչպիսի գիտակցություն ունի այդ գործիքները կիրառող մարդը։

Եթե մենք չանդրադառնանք բարոյական կատարելագործման ուսմունքների պահանջին և չվերանայենք մեր արժեհամակարգը, ապա նույնիսկ ամենակատարյալ տեխնոլոգիան ի վերջո վերածվելու է շահագործման նոր միջոցի։      
Մարդկությանը անհրաժեշտ է ներքին, հոգևոր վերափոխում.

• Տիրակալից դեպի Խնամակալ. Բնության հանդեպ իշխանությունը հասկանալ ոչ թե թալանելու իրավունք, այլ պահպանելու և ներդաշնակությունն ապահովելու պարտականություն:

• 
    Անհատակ ագահությունից դեպի Բավարարվածություն. Գնահատել կյանքի որակը, հոգևոր խաղաղությունը և կապը շրջակա աշխարհի հետ, այլ ոչ թե անսահմանափակ նյութական կուտակումը:            
  

Լուսանկարի մոլեգնող ջրերը աշխարհի վերջը չեն, այլ վերջին ահազանգը։ Սա հրավեր է՝ արթնանալու նյութապաշտության թմբիրից, վերականգնելու բնության հետ խզված կապը և հիշելու մարդ էակի բուն կոչումն ու պատասխանատվությունը մոլորակի հանդեպ։