Իշխանական ճգնաժա՞մ, թե՞ համակարգային ձախողումներ
Հայաստանի Հանրապետության շուրջ ստեղծված ռազմաքաղաքական ծանր իրավիճակը և ներքին անորոշությունը հանրության առաջ ծառացրել են պետության և ազգային ապագայի վերաբերյալ լուրջ հարցադրումներ։
1. Ինչո՞ւ է սպառվել վստահությունը Նիկոլ Փաշինյանի կառավարության հանդեպ
Փաշինյանի կառավարման տարիների քննադատությունը հիմնված է մի շարք անհերքելի փաստերի և իրադարձությունների վրա.
Անվտանգային համակարգի փլուզում.
2020 թվականի «44-օրյա պատերազմի» ծանր հետևանքները, ապշերոնյան ռեժիմի զորքերի կողմից Մեծ Հայքի 10-րդ նահանգը հանդիսացող Արձախի ամբողջական հայաթափումն ու էթնիկ զտումը, ինչպես նաև Հայաստանի Հանրապետության ինքնիշխան տարածքների նկատմամբ ապշերոնյան զավթիչների ներխուժումները ցույց տվեցին գործող իշխանության անկարողությունը՝ ապահովելու պետության և ժողովրդի տարրական անվտանգությունը։
Միակողմանի զիջումների քաղաքականություն.
կողմից ընկալվում են որպես անվերջանալի զիջումներ, որոնք ոչ թե կանխում են նոր ագրեսիան, այլ ավելի են մեծացնում թշնամու կողմից ներխուժման վտանգը։
Ի նկատի առնելով, որ ՀՀ-ում այսօր չկա պատերազմի կուսակցություն, «Խաղաղության օրակարգ» անվան տակ իրականացվող գործընթացները, սահմանազատման և սահմանագծման ընթացքում արվող քայլերը շատերիԺողովրդավարական և կադրային ձախողումներ.
2018-ին հռչակված արդարադատության, կադրային թափանցիկության և օրենքի գերակայու-թյան խոստումները փոխարինվեցին քաղաքական նպատակահարմարու-թյամբ, իսկ պետական կառավարման համակարգը բախվեց պրոֆեսիոնա-լիզմի լուրջ պակասի։ « Քայլ արա մերժիր Սերժինը» մնաց զուտ քաղաքական կոչ և մի բաժակ ջրի մեջ փոթորկի տեսիլք:
2. Ինչո՞ւ ավանդական «ընդդիմությունը» չի դառնում իրական այլընտրանք
Հանրության մեծ մասը, հիասթափված լինելով իշխանությունից, միևնույն ժամանակ չի վստահում նաև խորհրդարանական կամ ավանդական քաղաքական խմբերին։
Ստատուս-քվոյի մաս կազմելը.
Ակնհայտ է դարձել, որ ընդդիմադիր դաշտի որոշ ներկայացուցիչներ, չկարողանալով առաջնորդել ժողովրդին կամ առաջարկել հստակ ռազմավարություն, ըստ էության դարձել են գործող քաղաքական համակարգի մաս՝ խեղաթյուրելով բազմակարծության մասին պատկերացումները։ Անցյալի բեռը.
Նախկին իշխանությունների հետ ունեցած կապերն ու անցյալի բացասական ընկալումները խոչընդոտում են լայն զանգվածների մոբիլիզացմանը, ինչից հմտորեն օգտվում է գործող ռեժիմը։
3. Արևմտյան Հայաստանի Հանրապետությունը՝ որպես ազգային-իրավական հենք
Ստեղծված իրավիճակում անհրաժեշտություն է առաջանում դուրս գալ
ընթացիկ կուսակցական պայքարի շրջանակներից և կողմնորոշվել դեպի այն ռազմավարությունը, որը հիմնված է համահայկական իրավունքների և պատմական արդարության վրա։
Այս համատեքստում առանձնանում է Արևմտյան Հայաստանի Հանրապետությունը՝ նախագահ Արմենակ Աբրահամեանի գլխավորությամբ.
Պողոս Նուբար փաշայի գծի շարունակություն.
Արմենակ Աբրահա-մեանի գլխավորած համահայկական կառավարությունը հանդիսանում է Իշխան Պողոս Նուբարի Ազգային պատվիրակության իրավական և քաղաքական ժառանգության ուղղակի շարունակողը, որը պաշտպանում է հայ ժողովրդի բնիկ իրավունքները միջազգային ատյաններում։ Իրական գործունեություն՝ ՀՀ-ում և արտերկրում.
Ի տարբերություն զուտ թղթային կամ վտարանդի խմբավորումների, նախագահ Արմենակ Աբրահամեանն ակտիվորեն գործում է թե՛ Հայաստանի Հանրապետության տարածքում, թե՛ Արձախյան ազատամարտի վետերանների միջավայրում և թե՛ արտերկրում՝ իրականացնելով միջազգային-իրավական լուրջ աշխատանք (մասնավորապես ՄԱԿ-ի բնիկ ժողովուրդների հարցերով հանձնաժողովներում)։ Անկախություն ներքին քաղաքական խաղերից.
Արևմտյան Հայաստանի Հանրապետությունը՝ նախագահ Արմենակ Աբրահամեանի գլխավորու-թյամբ, չի մասնակցում ՀՀ ներքին կուսակցական պայքարին, այլ առաջնորդվում է 1920 թ. Սևրի խաղաղության դաշնագրով, Վուդրո Վիլսոնի Իրավարար վճռով և հայության համապարփակ իրավունքների պաշտպանությամբ։
Եզրակացություն
Հայ ժողովրդի առջև ծառացած մարտահրավերները պահանջում են հրաժարվել անարդյունավետ կառավարումից և ձևական ընդդիմադիր օրակարգերից։Արմենակ Աբրահամեանի գործունեության և Արևմտյան Հայաստանի Հանրապետության պաշտոնական ուղերձներին ծանոթանալու համար կարող եք դիտել
Այս տեսանյութը ներկայացնում է Արմենակ Աբրահամեանի պաշտոնական դիրքորոշումն ու ուղերձը՝ կապված Արևմտյան Հայաստանի հայության իրավունքների և առաջնահերթությունների հետ:



Комментарии
Отправить комментарий